ژئوممبران HDPE

پلی ­اتیلن سنگین پرمصرف ترین پلیمر در ساخت ورق های ژئوممبران در دنیا میباشد . HDPE استحکام بالا و مقاومت شیمیایی عالی در برابر گستره وسیعی از مواد شیمیایی (هیدروکربن ها و حلال ها) دارد . در پلی­ اتیلن سنگین زنجیرهای پلیمر به شکل فشرده ای در کانال بلوری قرار گرفته اند و بازدارنده از نفوذ مواد شیمیایی به باطن پلیمر میشوند . 

HDPE بسیار محکم و به همین ادله مستعد ترک ناشی از تنش های محیطی[1] است، در صنعت در واقع از MDPE که دانسیته پایین تری دارااست برای ساخت ژئوممبران به کارگیری می گردد که در اثر افزودن دوده چگالی جنس نهایی بالا رفته و به به عبارتی چگالی HDPE می رسد و به همین عامل ژئوممبران­ های تنظیم شده با MDPE با همان اسم HDPE شناخته میشوند . ژئوممبران­ های HDPE آن گاه از ژئوممبران ­های PVC در سال 1980 محبوبیت پیدا کردند و علت آن مقاومت شیمیایی عالی و قابلیت جوش حرارتی به جای استعمال از چسب های سیمانی و حلال بود . ژئوممبران ­های HDPE به دلیل مقاومت در برابر UV، ارزش پایین، خواص مکانیکی متنوع و مقاومت شیمیایی عالی نسبت به رقبای خویش مضاعف زمینه اعتنا قرار گرفته اند . 

ورق ژئوممبران

ارزش پایین HDPE سبب ساز شده می باشد تا ژئوممبران­ های تولیدی را تا حد دلخواه قطور بسازند و به این روش مقاومت سوراخ­ شدگی[2] آن را ارتقا دهند . یک ژئوممبران ضخیم تر به چندین عامل مطلوب تر می باشد از جمله بضاعت جوش ­خوردن بدون آسیب­ دیدن به لاینر، ارتقا استحکام کششی، مقاومت در برابر ترک و حساسیت کمتر به چین­ میل کردن که یکی از عامل ها ترک ­خوردگی ورق های ژئوممبران می باشد .